Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Μικροί παράδεισοι στην νοτιοανατολική Αχαϊα

Για 2 συνεχόμενα σαββατοκύριακα, βρέθηκα τυχαία σε διαφορετικούς προορισμούς της νοτιοανατολικής Αχαϊας και μπορώ να πω ότι είμαι ακόμα εντυπωσιασμένη από τα τοπία που είδα. Για μια ακόμη φορά, μου έρχεται στο μυαλό η φράση που λέει ότι τελικά η Ελλάδα έχει καλά κρυμμένα διαμαντάκια που πρέπει να ανακαλύψεις κ να μαγευτείς. 

Το πρώτο σαββατοκύριακο, λοιπόν, το πέρασα στην Λίμνη Δόξα Φενεού, για μια εξόρμηση και κυνήγι μανιταριών και το δεύτερο στα Σπήλαια Λιμνών και το χωριό Πλανητέρο. 
Η Λίμνη Δόξα είναι αυτή που με μάγεψε περισσότερο. Μετά από μια διαδρομή με λίγες παραπάνω στροφές, φτάνεις σε ένα ονειρικό τοπίο που δε θες να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από εκεί. Μία λίμνη, ένα εκκλησάκι και ένα απέραντο δάσος. Και είναι αρκετά. 

Αμέσως μετά, χώνεσαι μέσα στο δάσος για αμέτρητες βόλτες και πέφτεις πάνω σε επίσης αμέτρητα μανιτάρια. Αρκεί να υπάρχει ο ειδικός να σου πει στη συνέχεια ποια θα φας κ ποια θα βγάλεις φωτογραφία. Τα περισσότερα θα τα κάνεις τουρσί, όμως μπορεί να είσαι και τυχερός και να πέσεις σε σπάνια, νοστιμότατη ποικιλία. Αρκεί να έχεις όρεξη και υπομονή. 


Το επόμενο σαββατοκύριακο, ο προορισμός ήταν τα Σπήλαια Λιμνών στο χωριό Καστριά και το χωριό Πλανητέρο. Μπορεί να μην υπήρξε ξενάγηση στο εσωτερικό λόγω του πολύ ακριβού εισιτηρίου (9 ευρώ, όταν σε αντίστοιχα κ μεγαλύτερα σπήλαια του εξωτερικού η είσοδος είναι δωρεάν, με πολύ καλύτερη συντήρηση, ξενάγηση και εξυπηρέτηση), όμως το εξωτερικό τοπίο είναι εξίσου εντυπωσιακό. 

Και φτάνουμε στο χωριό Πλανητέρο και τον μικρό, επίγειο παράδεισό του. Ένα μικρό χωριουδάκι μέσα στα πλατάνια. Μικρές ταβερνούλες για στάση για φαγητό ή καφέ, και οι πέστροφες μία από τις επιλογές του μενού. Παρ' όλα αυτά, η πρόταση μου θα ήταν ένα ωραιότατο πικ νικ πάνω στα φύλλα που έχουν πέσει. Και το φαγητό θα είναι νοστιμότερο, και θα αποφύγετε πιθανές εκμεταλλεύσεις του μαγευτικού αυτού τοπίου κάποιων ιδιοκτητών.









Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Ανάφη, μικρό νησί με μεγάλα μονοπάτια!

Κι εκεί που έχεις κανονίσει τις διακοπές σου σε συγκεκριμένο νησί, σου σκάει στο ίντερνετ πρόγραμμα εναλλακτικό, σε μέρος που πάντα ήθελες να πας, κάνοντας πράγματα όχι τόσο συνηθισμένα για διακοπές.

Προορισμός: Ανάφη, Διαμονή: Ρούκουνας, Διάρκεια: 7 ημέρες. 

Φτάνοντας στο νησί ξημερώματα, η πλέον κατάλληλη ώρα για να σε καλωσορίσουν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου. Ξεφορτωνόμαστε για λίγο τα πράγματα για μια επίσκεψη στο μοναδικό φούρνο του νησιού που μόλις είχε ανοίξει, καθώς οι μυρωδιές του μας είχαν σπάσει τη μύτη. Στη συνέχεια, επιβάλλεται μια πρώτη γνωριμία με την πανέμορφη Χώρα, περπατώντας στα πανέμορφα και από τα πιο καθαρά κυκλαδίτικα σοκάκια, φτάνοντας μέχρι την κορυφή και τα ερείπια του κάστρου. 

Αμέσως μετά, κατηφορίζουμε για Ρούκουνα, τη διάσημη πλέον παραλία για γυμνιστές και free campers, που κάποτε συναγωνιζόταν άνετα τα Μάταλα. Αυτόν τον Σεπτέμβρη είχαμε μείνει λίγοι εκλεκτοί, αλλά και τολμηροί όσοι μπορούσαμε να αντέξουμε τον δυνατό αέρα. 

Το ίδιο βράδυ ήταν προγραμματισμένο να γίνει το τοπικό πανηγύρι της Παναγίας της Καλαμιώτισσας, το οποίο ακυρώθηκε λόγω καιρικών συνθηκών, αφού οι μουσικοί του έμειναν στη Σαντορίνη. Και κάπου εκεί, αρχίζεις και συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε ένα νησάκι άγονης γραμμής, με 250 άτομα μόνιμους κατοίκους, και το βασικό χωρίς ούτε ένα φαρμακείο. Όλο αυτό έχει την ομορφιά του αν είσαι επισκέπτης και σου αρέσουν οι πρωτόγονες και απλές καταστάσεις, αν είσαι όμως ο ηλικιωμένος κάτοικος του νησιού, θα ζεις με το φόβο της επόμενης μέρας. 

Η ακύρωση αυτή λοιπόν ήταν ευκαιρία για ξεκούραση, καθώς από την επόμενη άρχιζαν οι πεζοπορικές διαδρομές σε όλο το νησί. Διαδρομή #1: Καστέλλι. Ξεκινώντας από τον Ρούκουνα, αρχικά περπατώντας στην άσφαλτο και στη συνέχεια στο μονοπάτι, φτάνουμε στην αρχαία πόλη με το εκκλησάκι και τα απομεινάρια αρχαίου ναού. Συνεχίζοντας λίγο ακόμα, εκτός μονοπατιού, ανεβαίνουμε στην κορυφή για μια εκπληκτική θέα του Ρούκουνα, αλλά και πανοραμικά ενός μέρους του νησιού. 

Την ίδια μέρα, για το μπάνιο μας επιλέξαμε μια από τις προσωπικά αγαπημένες παραλίες του νησιού, κοντά στο λιμάνι, το Κλεισίδι. Τα αρμυρίκια προσφέρουν όχι μόνο σκιά, αλλά και καταφύγιο σε κάποιες περιπτώσεις, με αποτέλεσμα, αν βρεθείς εκεί Σεπτέμβρη να αρχίσεις να τουρτουρίζεις. Ακριβώς από πάνω από την παραλία, είναι η ταβέρνα της Μαργαρίτας, που είναι και η μοναδική που επισκεφθήκαμε παραπάνω από 1 φορά. Ίσως η ταβέρνα με τη πιο ωραία θέα, χωρίς υπερβολές. Δε χρειάζεται να πω για το πόσο άξιζαν φαγητό και επιδόρπια. Ή μάλλον, μπορεί απλά εμείς να ήμασταν τόσο πεινασμένοι και κουρασμένοι, καθώς πριν καταλήξουμε στην Μαργαρίτα, δοκιμάσαμε ακόμα ένα μονοπάτι, αυτό προς τις επόμενες παραλίες του νησιού, και συγκεκριμένα στο Κατσούνι και τη Φλαμουρού. 

Η επόμενη μέρα μπορεί και να χαρακτηριστεί συνέχεια την προηγούμενης πεζοπορίας στο Καστέλλι, αλλά με λίγο διαφορετική διαδρομή. Αφού, θέλοντας και μη, περιπλανηθήκαμε άσκοπα σε μονοπάτια του νησιού, κοντά στην περιοχή Μηλιές, στη συνέχεια, βρεθήκαμε στην Ιερά Οδό, η οποία θα μας έβγαζε κατ' ευθείαν στο μοναστήρι Ζωοδόχου Πηγής και τα ερείπια του Ναού Απόλλωνα. Μπορεί σήμερα να μη το επισκεφθήκαμε, καθώς πέσαμε σε ώρα κοινής ησυχίας, αλλά κολυμπήσαμε στην παραλία του μοναστηριού ή αλλιώς Πρασσιές, σχεδόν ιδιωτικά. 

Η επόμενη μέρα ήταν και το must του νησιού. Ανάβαση στον Κάλαμο, δεύτερο ψηλότερο μονόλιθο της Ευρώπης, μετά το Γιβραλτάρ. Ανεπανάληπτη εμπειρία και η θέα να μην την χορταίνεις. Όλο το νησί ακριβώς μπροστά σου. Το μοναστήρι της Καλαμιώτισσας που βρίσκεται εκεί, μπορεί να είναι παρατημένο, αλλά δεν είναι εγκαταλελειμμένο. Όσο κουραστική κι αν ήταν η διαδρομή (που εγώ προσωπικά τη βρήκα αρκετά βατή με καλοδιατηρημένο μονοπάτι), τόσο θες να κάτσεις εκεί πάνω και να μη ξεκινήσεις ποτέ την κατάβαση. Έγινε η αρχή και την ξεκινήσαμε όμως, καθώς το απόγευμα μάς περίμενε το ραντεβού μας με τον μελισσοκόμο για μια εναλλακτική ξενάγηση στα μέρη του.

Ξέροντας ότι φτάνει σιγά-σιγά η μέρα της επιστροφής και έχοντας τη συνηθισμένη μελαγχολία, ίσως ήταν αυτός ο λόγος που βρήκα την επόμενη διαδρομή από τις πιο ενδιαφέρουσες και με την πιο ωραία κατάληξη. Άγιος Δημήτριος και Άγιος Αντώνιος και το τοπίο με το που αντικρίσαμε το ξωκλήσι του Αγίου Αντωνίου με τους τρεις σταυρούς μαγευτικό. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, εξίσου πρωτότυπο και διασκεδαστικό, καθώς βρεθήκαμε με κατοίκους και επισκέπτες του νησιού σε κεντρικό μαγαζί της Χώρας, όπου ο κυρ-Μανώλης και ο εγγονός του μας έπαιξαν με την τσαμπούνα του. Αν αυτό δεν είναι αυθεντική παράδοση, τότε τι; 

Η επόμενη και τελευταία μέρα ήταν ίσως και η πιο εξαντλητική. Παρ' όλο που υπήρχε το άγχος του χρόνου για τις ετοιμασίες και το ξεστήσιμο της σκηνής, ξεκινήσαμε μαζί με δύο νέους φίλους που γνωρίσαμε εκεί για την ψηλότερη κορυφή του νησιού, τη Βίγλα. Πάλι εκτός μονοπατιού, μέσα από αγκαθάκια και κλαδάκια που ακόμα βλέπω στα πόδια, όμως και πάλι η θέα όλου του νησιού, απ' όποια πλευρά και να κοιτάξεις, απλώς εκπληκτική. Στη συνέχεια, αφού χωρίστηκε η ομάδα, εμείς συνεχίσαμε προς Δρέπανο και παραλία Λιβοσκοπού. Η κούραση μεγάλη, η έλλειψη νερού υπαρκτό πρόβλημα, όμως μόλις αντικρίσαμε την παραλία, αλλά και το καΐκι που ήταν αραγμένο εκεί, η ενέργεια που πήραμε ήταν όση ακριβώς χρειαζόμασταν για την επιστροφή. Επιπλέον, βουτώντας στα παρθένα νερά και κολυμπώντας μέχρι το καΐκι, έχουμε να θυμόμαστε τον ωραιότερο φραπέ που έχουμε πιει ποτέ, αλλά και το ωραιότερο, φυσικό αναμνηστικό που έχουμε κρατήσει: ένας φυσικό αστερία κατ' ευθείαν από τα δίχτυα του ψαρά. Όλη αυτή η κούραση της ημέρας, ίσως να είναι και ο λόγος που μας οδήγησαν στην νικητήρια ταβέρνα του νησιού, με το γευστικότερο φαγητό, την ωραιότερη διακόσμηση και την πιο γλυκιά οικοδέσποινα: Αστραχάν. 

Κάπου εδώ, ξαναμπαίνουμε στον Πρέβελη να μας πάει πίσω στην Αθήνα, με συγκεντρωμένη όλη την κούραση των ημερών, αλλά από την άλλη με ένα μικρό παράπονο, που αφήσαμε ανεξερεύνητο ένα τελευταίο μονοπάτι του νησιού προς Λακκούς. Ίσως, βέβαια, να έγινε και επίτηδες, ώστε να υπάρχει η αφορμή για επόμενη επίσκεψη. Αν και τώρα που μπορώ να πω ότι τη γνώρισα καλά την Ανάφη, δεν χρειάζεται καμιά αφορμή για επίσκεψη. 
Απλώς, πρέπει να το κάνεις. 














Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

Αστυπάλαια... Η πεταλούδα του Αιγαίου.

Ο τίτλος πιο συνηθισμένος από ποτέ. Στην καθιερωμένη έρευνα πριν από κάποιο ταξίδι μου ήταν οι 4 λέξεις που έβλεπα σχεδόν σε κάθε κείμενο-αφιέρωμα για την Αστυπάλαια. Και η αλήθεια είναι, ότι τουλάχιστον την πρώτη φορά, έπρεπε να ανοίξω τον google map για να συνειδητοποιήσω ότι, όντως, έτσι είναι. 

Καλοκαίρι 2012 λοιπόν, και πρώτη επίσημη, μεγάλης διάρκειας εξόρμηση η Αστυπάλαια. Φίλοι και γνωστοί μας είπαν τα καλύτερα, αφιερώματα σε περιοδικά και sites έλεγαν τα ίδια, οπότε φύγαμε. Παραλίες, φαράγγια, σπήλαια, Κυκλαδίτικη Χώρα παρ' ότι Δωδεκάνησα, νησάκια με γαλαζοπράσινα νερά και κοχύλια και πολλά ακόμα. Οι ώρες στο καράβι πολλές αλλά ήμασταν σίγουροι ότι θα άξιζε. Ή και να μην άξιζε... είναι αυτό που λένε, "η παρέα μετράει".

Τρίτη ξημερώματα φτάνουμε λοιπόν στο νησί, με πρώτη εικόνα το απόλυτο σκοτάδι. Μέχρι να σκάσουν τα πρώτα φωτάκια πρώτα της Χώρας και μετά του camping είσαι πλέον σίγουρος ότι η επιλογή σου ήταν λάθος. Αυτό, όμως, ισχύει μέχρι να πας στην πρώτη παραλία, μέχρι να κάνεις την πρώτα βόλτα στη Χώρα και μέχρι να μιλήσεις στον πρώτο Αστυπαλιώτη. 


Η διαμονή στο κάμπινγκ ιδιαίτερα αξιοπρεπής παρ' ότι έπεφτες σε παρέες που είτε δεν είχαν βρει δωμάτιο στη Μύκονο και στην Πάρο ή ήθελαν να γίνουν για λίγο εναλλακτικοί τύποι και να πουν ότι "Να, μωρέ, φέτος πήγα Αστυπάλαια". Βέβαια, στην παραλία μπροστά στο κάμπινγκ δύσκολα κολυμπάς αφού έχεις θέα και ακουστική το εργοστάσιο της ΔΕΗ. Αλλά, όταν θα ξυπνήσεις στις 6 το πρωί, έστω και μια βουτιά, αντί για τον καθιερωμένο σου καφέ, είναι σίγουρα καλύτερη επιλογή. 



Την πρώτη μέρα των διακοπών αποφασίσαμε να γνωριστούμε με το τουριστικό θέρετρο του νησιού, τον οικισμό Μαλτεζάνα. Αφού κολυμπήσαμε στην ομώνυμη παραλία, στο Μπλε Λιμανάκι (το οποίο είναι και αυτό που προτείνω, αρκεί να πας νωρίς, να βρεις σκιά και να το ευχαριστηθείς πριν έρθει ο κόσμος και το κλείσει τελείως) και τον Σχοινώντα, φάγαμε στο ταβερνάκι της κυρίας Ειρήνης πάνω στην παραλία και εκεί, ήταν και η πρώτη μας επαφή με τους ευγενείς και ιδιαίτερα φιλικούς Αστυπαλιώτες για να μάθουμε και τα μυστικά του τόπου. 


Το απόγευμα, φυσικά, έπρεπε να ξεκινήσει και η εξερεύνηση της Χώρας, καθώς η από κάτω άποψή της φαινόταν μαγευτική. Το κάστρο στην κορυφή είναι, όντως, ένα από τα ωραιότερα που έχω δει. Η πλατεία εξίσου. Τα μαγαζάκια της στην κεντρική πλατεία, αλλά και τα άλλα τα καλύτερα κρυμμένα κάπου στα σοκάκια τα αγάπησα επίσης. Και σίγουρα, αυτή η βόλτα δε θα ήταν η μοναδική. (Hint: Σοκολατίνα ganache στο "Αρχιπέλαγος")

Επόμενη μέρα και και αλλαγή... "φτερού". Αυτή τη φορά η πιο κοσμοπολίτικη παραλία του νησιού στην πιο εύφορη περιοχή του. Λιβάδι. Καθαρά, πράσινα νερά, αλλά καμία σχέση με την αμέσως επόμενη παραλία στη σειρά, τον Άγιο Βασίλειο. Εκτός, αν είσαι του γυμνισμού και προχωρήσεις λίγο ακόμα και φτάσεις στα Τζανάκια. Αλλά ακόμα και αν είσαι (ή και όχι) του γυμνισμού, πρέπει να είσαι σίγουρα και της πολυκοσμίας, καθώς η παραλία πολύ μικρή και συνήθως ο ένας πάνω στον άλλον. Οπότε, και πάλι για να την απολαύσεις στα μεγαλεία της, βάλε ξυπνητήρι. 

Η επόμενη μέρα περιλάμβανε κρουαζιέρα. Τα νησάκια Κουνούπα και Κουτσομύτη είναι πλέον κλασσικοί προορισμοί όσων πάνε Αστυπάλαια, λόγω των κρυστάλλινων, γαλαζοπράσινων νερών τους. Προσωπική αδυναμία ο Κουτσομύτης. Προσωπική συμβουλή να έχεις μαζί σου οπωσδήποτε ομπρέλα, πολύ αντηλιακό και φυσικά, καμία αλλεργία στον ήλιο. Σκιά μηδέν λοιπόν. Έτσι κι αλλιώς όμως, και στα δύο νησιά δε σου κάνει καμία αίσθηση να βγεις από τη θάλασσα. Λίγο η ζέστη, λίγο τα υπέροχα νερά.. θες να μείνεις εκεί για πάντα. Μη ξεχάσω να αναφέρω ότι εξίσου κλασσικό με αυτήν την κρουαζιέρα είναι και το "Θαλασσοπούλι", το σκάφος που θα σε πάει εκεί, με τον πιο φοβερό καπετάνιο που έχω γνωρίσει. Αφού γυρίσαμε, μια απογευματική βόλτα στον Πέρα Γιαλό, τρίτο οικισμό του νησιού και το παλιό λιμάνι, ήταν απαραίτητη για να κλείσει καλά ημέρα αλλά και να γλυκαθούμε λίγο με τους λουκουμάδες του τοπικού cafe και την θέα της δύσης τους ήλιου. 

                     

Την επόμενη μέρα μπορείς να την πεις και ημέρα ξεκούρασης. Όχι φυσικά ότι έλειπε το περπάτημα και η ωραία κούραση στο τέλος της ημέρας. Αποφασίσαμε όμως να εξερευνήσουμε τις κοντινές παραλίες μεταξύ κάμπινγκ και Μαλτεζάνας. Πλάκες και Στενό λοιπόν. Στην πρώτη θα χρειαστείς και πάλι το πρωινό ξυπνητήρι για θέματα απόλαυσης και σκιάς, αλλά και λίγο καλύτερα παπούτσια από τις κλασσικές σαγιονάρες για να κατέβεις. Τα νερά όμως θα σε αποζημιώσουν και πάλι. Το Στενό, ακριβώς δίπλα, λίγο πιο οργανωμένο, με beach bar, ξαπλώστρες αλλά και αρκετά δέντρα για σκιά και άλλα μικρά μυστικά για να ανακαλύψεις και... να φας. 

Τελευταία μέρα με εξερεύνηση σε πιο απομακρυσμένες παραλίες του νησιού που σε άλλη περίπτωση σου χρειάζεται οπωσδήποτε πολύ καλό τζιπάκι, και πάλι θα δυσκολευτείς. Βάτσες, Καμινάκια, Άγιος Ιωάννης. Ο τελευταίος, εντελώς παρθένα παραλία και μέρος, θα απολαύσεις το κολύμπι, αλλά θα χρειαστείς και πάλι ομπρέλα. Στα Καμινάκια, έχουν φροντίσει και έχουν μεταφέρει κάποια αρμυρίκια για επιπλέον σκιά αλλά και για την υποστήριξη της τοπικής ταβέρνας της Λίντας (είναι πλέον διάσημη, και με το δίκιο της-εγώ αγάπησα το φρέσκο ψωμί της αλλά και τους ντοματοκεφτέδες της). 

Τελικώς, τα φαράγγια οι πεζοπορικές διαδρομές που μας είχαν ενημερώσει δεν τα είδαμε ποτέ, καθώς η πρόσβαση ήταν δύσκολη χωρίς δικό σου, καλό μέσο, όμως, οι εικόνες που μαζέψαμε από όλες τις ημέρες που μείναμε φτάνουν και περισσεύουν για να έχουμε να θυμόμαστε τον χειμώνα που έρχεται








Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Πεζοπορία στο φαράγγι Δημοσάρι στην Εύβοια.

Πάντα όταν ακούω τη λέξη πεζοπορία με τρομάζει. Σε σχολεία, πανεπιστήμια, ομάδες διάφορες, όταν είχα να επιλέξω μεταξύ μικρής κ μεγάλης διαδρομής, η απόφαση ήταν μικρή. Άσχετα αν στο τέλος κατέληγε Η μεγαλύτερη. Εδώ όμως, νομίζω ξεπέρασα τα όρια μου.

Στόχος: Φαράγγι Δημοσάρη, Νότια Εύβοια. 

Πλάνο διαδρομής: Από το αμάξι στην κορυφή (2-3 ώρες) και από και πίσω στο φαράγγι μέχρι την παραλία Καλιανών (6-7 ώρες) και την επόμενη ώρα πίσω στο αμάξι (5-6 ώρες).

Κ μόνο που έκανα έναν πρόχειρο υπολογισμό συνολικών ωρών, η αλήθεια είναι ότι κουράστηκα. Αλλά από την άλλη, ευκαιρία ήταν. Ευκαιρία για γυμναστική, αδυνάτισμα, σύσφιξη, επαφή με τη φύση, εξερεύνηση. Οπότε.... φύγαμε.

Τα σχέδια είναι για να χαλάνε που λένε, κ έτσι ακριβώς ξεκινήσαμε κ εμείς. Φτάνοντας στο βουνό, ήρθαμε αντιμέτωπη με πολύ πυκνή ομίχλη που δε σε άφηνε να δεις παρά για να κάνεις 5 βήματα. Και προφανώς κάπως έτσι χάσαμε όχι μόνο τον δρόμο για την κορυφή, αλλά και τον δρόμο για το φαράγγι. Ευτυχώς, κατεβαίνοντας πιο χαμηλά άρχισε να καθαρίζει η ατμόσφαιρα και με την βοήθεια του ήχου του γάργαρου νερού βρεθήκαμε κάπου στη μέση της διαδρομής.

Και έτσι, μετά από έναν βαρετό και αδιάφορο χωματόδρομο βρεθήκαμε στον παράδεισο. Η θερμοκρασία όσο καλή χρειάζεται για να σε βοηθήσει στην πεζοπορία, στάσεις όπου χρειάζεται για τις απαραίτητες ανάσες, άφθονο νερό, ελαφρά υγιεινά σνακ για την απαραίτητη ενέργεια. Το μονοπάτι αρκετά καθαρό και εύκολο, με κάποια κομμάτια του περισσότερο επικίνδυνα λόγω λάσπης ή γλιστερών επιφανειών. Αλλά που ξεπερνιούνται εύκολα. 

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, συναντήσαμε είτε άλλους πεζοπόρους είτε ντόπιους κατοίκους, όλους με χαμόγελο, διάθεση για κουβέντα, ανταλλαγή εμπειριών, και φυσικά προσφορά βοήθειας αν χρειαστούμε κατά τη διαμονή και την κατάβαση/ανάβαση στο βουνό. 

Όλα αυτά τα χαριτωμένα που λέω τώρα δε σημαίνουν ότι η κατάβαση ήταν τόσο εύκολη που μας εμπόδισε από το να πέσουμε κατ'ευθείαν στην άμμο πεθαμένοι από την κούραση μόλις φτάσαμε στην παραλία. Και περισσότερο στην ιδέα ότι όλο αυτό αύριο θα είναι ανάβαση με στόχο την αναζήτηση του αυτοκινήτου που αφήσαμε κάπου μέσα στην ομίχλη, όσο να 'ναι έκανε τα πράγματα -ψυχολογικά- χειρότερα. Παρ' όλα αυτά, δεν πτοηθήκαμε καθόλου και το βράδυ μας πέρασε το ίδιο υπέροχα στην παραλία μαζί με άλλους campers που  είχαν κατασκηνώσει εκεί, γέλια, ιστορίες, εμπειρίες, και όλα αυτά τα δωρεάν, αφορολόγητα πράγματα που όμως τελικά δε τα βρίσκεις τόσο συχνά όσο θα 'πρεπε. 

Το επόμενο πρωί, όντας πιο ξεκούραστοι αλλά με ξεστό ήλιο πάνω στο κεφάλι μας, ξεκινήσαμε την ανάβαση. Αυτή τη φορά συναντήσαμε περισσότερους πεζοπόρους, κάποιοι από τους οποίους μας επιβεβαίωσαν και την παρουσία του αμαξιού στην κορυφή. Και με τη σκέψη ενός μαλακού καθίσματος και της εύκολης μετακίνησης, όσο να 'ναι γεμίσαμε λίγο παραπάνω κουράγιο. 

Ειδικότερα, όταν από κάποια σημείο του φαραγγιού και μετά βλέπαμε εικόνες που δεν είχαμε ξαναδεί. Αυτό σήμαινε ή ότι είχαμε χαθεί και θα φωνάζανε τα ελικόπτερα, ή ότι ήμασταν στο κανονικό μονοπάτι που έπρεπε να πάρουμε χθες από την αρχή του. Ευτυχώς, ήταν το δεύτερο. Και φυσικά, όταν νέα μέρη, το ενδιαφέρον αυξάνεται κατακόρυφα και αποκτάς ξανά περισσότερη ενέργεια. Κάπως έτσι, 6 ώρες μετά φτάσαμε και στο αμάξι, δίπλα σχεδόν στην είσοδο πιο κουρασμένοι και παράλληλα πιο ξεκούραστοι από ποτέ, 

Ως επίλογο της πεζοπορίας αυτής, θέλω να πω μόνο ότι η πολλή σκέψη κάνει κακό και ότι όταν πρόκειται για τέτοιες εκδρομές, εμπειρίες, η μόνη λέξη που πρέπει να βγαίνει από το στόμα σου είναι "Φύγαμε!". 

Ευχαριστώ τους Γ., Σ., Μ. για το υπέροχο, περιπετειώδες διήμερο. 

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Εγωισμός... τι κακό πράγμα.

Το έχω πει τόσες φορές αλλά καμιά δε τον έχω νικήσει.
Αλλά είναι κάποιες στιγμές που θες τόσο πολύ να το κάνεις, να το πεις αλλά αυτός ο μαλάκας ο εγωισμός δε σε αφήνει. Και όταν ο άλλος έχει την ίδια ακριβώς λογική, τότε δύσκολα τα πράγματα. Χρειάζεται ένα τρίτο πρόσωπο, όπως έκανε πάντα, άλλο που εσύ προσπαθούσες να το αποφύγεις, για να φτιάξει τα πράγματα.
Αλλά όχι. Κάπως, κάπου, κάποτε πρέπει να διορθωθεί αυτό το πράγμα. Ίσως όταν το πάρει απόφαση ο ένας; Ή και οι δύο; Ίσως...

Γ*** τον εγωισμό μας!